W lutym 1924 roku na audiencji u prezydenta Maria i Władysław uroczyście asygnowali akt donacyjny, a kilka miesięcy później Zamoyski podpisał w Śremie akt notarialny, w którym zrzekł się całego majątku na rzecz Fundacji. Także na mocy testamentu z 13 września 1924 roku przekazał organizacji cały inwentarz żywy i martwy, bibliotekę, zbiory i meble. Związkowi Zamoyskich przypadły jedynie pamiątki rodzinne, archiwalia i srebra.
Stefan Żeromski, ujęty postawą Zamoyskiego już po jego śmierci napisał:
"Wiarę swego życia, swych prostych, spokojnie jednostajnych dni zamknął w testamencie – zapisie, który, jako wzór surowej cnoty polskiej, jako zwięzły akt woli nie żelaznej, lecz stalowej, polerowanej przez pracę ciała, przez rozległość i wnikliwość rozumu, przez męstwo ducha czynnego, winien być czytany w szkołach na równi z arcydziełami wieszczów narodowych."
