TWOJE ULUBIONE – WIERSZE, MYŚLI, IDEE, PRZESŁANIA, SPRAWY…
„I zaprawdę, nie ma żadnej sprawy tak wielkiej, tak sławnej, tak osobliwej, której by czas i niepamięć kiedyś nie zatarły, jeśli jej pióra dziejopisów swego nie pożyczą światła i świadectwa. Leżą zagrzebane w ukryciu i wiecznemu oddane zapomnieniu dzieła królów i cesarzów, którym pisarze dziejów nie nadali nieśmiertelności…”
Powyższe słowa wielkiego historyka i kronikarza Jana Długosza stały się po raz kolejny inspiracją naszych działań edytorskich. Tym razem jednak nie o spisywanie wydarzeń historycznych nam chodzi, lecz o te porywy ludzkiego umysłu i duszy, które jak pisał Cyprian Kamil Norwid, wyróżniają majestat człowieka od zwierząt polnych. Dlatego w sposób wręcz dosłowny poprzez nasze zwoje pożyczamy mądrym i pięknym myślom, poezjom, ideom, przesłaniom światła i świadectwa, by nie leżały zagrzebane w ukryciu bibliotek czy serwerów, wiecznemu oddane zapomnieniu, by jako publikacje ścienne wiszące w Państwa domach oddziaływały głębią swej treści i emanowały urokiem edytorskiej formy.
SZANONI PAŃSTWO
Jeżeli w naszych zasobach nie znajdziecie interesującego tekstu – publikacji, napiszcie do nas maila lub przedzwońcie i wyraźcie swoje potrzeby. Wskażcie ulubiony wiersz, myśl, ideę, przesłanie, a wykonamy dla Was specjalny, dedykowany zwój. Sugestie klientów są ważną inspiracją naszych działań i kreacji.
-
Andrzej Maksymilian Fredro (1620 -1679) herbu Bończa – polityk i filozof, fundator klasztoru i kościoła w Kalwarii Pacławskiej, projektodawca reform wojskowych, pisarz barokowy podejmujący tematykę polityczną, gospodarczą i wojskową. Był kasztelanem lwowskim od 1654, starostą krośnieńskim, wojewodą podolskim od 1676, senatorem, posłem, marszałkiem sejmu zwyczajnego w Warszawie w 1652 roku, sekretarzem królewskim w 1650 roku, dworzaninem królewskim w 1652 roku, sędzią kapturowym ziemi lwowskiej w 1668 roku.
-
ANGELUS SILESIUS (Anioł Ślązak, Jan Scheffler). Urodzony 25 XII 1624 we Wrocławiu, zmarł tamże 9 VII 1677 r. filozof, lekarz, poeta religijny doby baroku. Pisał utwory apologetyczne, pieśni religijne i aforyzmy o mistycznym zjednoczeniu z Bogiem. W 1653 przeszedł z protestantyzmu na katolicyzm, przyjąwszy na bierzmowaniu imię Angelus (Anioł), którym odtąd konsekwentnie się posługiwał. W Padwie, w 1648 r. otrzymał tytuł doktora medycyny i filozofii. Na dyplomie kazał sobie wypisać słowa: „syn polskiego szlachcica”. Wywarł duży wpływ na wielu poetów niemieckich, a także na filozofię Schopenhauera. Do literatury polskiej poglądy Angelusa Silesiusa jako pierwszy wprowadził A. Mickiewicz, umieszczając w VIII tomie Poezji (1836) zbiór wierszy zatytułowany Zdania i uwagi. Z dzieł Jakuba Bema, Anioła Ślązaka (A. Silesius) i Św. Martena. W późniejszych czasach uznano jego utwory za jedne z najdoskonalszych wyrażeń mistycyzmu wykraczającego poza wszelkie konwencje.
-
Dezyderata to poemat prozą napisany przez amerykańskiego poetę Maxa Ehrmanna w 1927 roku. Utwór zwany też hymnem ludzi zagubionych w dzisiejszym świecie stał się kultowym tekstem amerykańskich hippisów. Jan Paweł II nazwał go "niezwykłym przesłaniem zrodzonym z ducha ekumenizmu i tolerancji". Tekst "Dezyderaty" wisi często na ścianach przychodni psychologicznych w Stanach Zjednoczonych, pomaga też anonimowym alhoholikom odzyskać równowagę i moc ducha. Autor tekstu nie doczekał się jego publikacji za życia. W roku 1950 pastor kościoła w Baltimore opublikował "Dezyderatę" w zbiorze pobożnych pieśni. Na książce znalazła się data założenia kościoła św. Pawła w Baltimor: 1692 rok; stąd się wzięła - w wyniku nieporozumienia - legenda, że tekst pochodzi z XVII wieku. Światową sławę utwór Ehrmanna zdobył w roku 1970, kiedy brytyjska grupa rockowa Every Which Way użyła go jako tekstu do wielkiego przeboju muzycznego. W Polsce "Dezyderatę" spopularyzowała krakowska "Piwnica pod Baranami”.
-
Hymn do Ducha Świętego Hymn do Ducha Świętego to modlitwa chrześcijańska skierowana do Ducha Świętego, prosząca o Jego obecność i dary. Dwa najpopularniejsze hymny to: "O Stworzycielu, Duchu, przyjdź" oraz sekwencja "Przybądź Duchu Święty". Oba te hymny są często śpiewane i odmawiane w Kościele katolickim, szczególnie w czasie uroczystości Zielonych Świąt oraz w innych ważnych momentach liturgicznych. "O Stworzycielu, Duchu, przyjdź" jest hymnem gregoriańskim, którego autorstwo przypisuje się Hrabanowi Maurovi, benedyktyńskiemu mnichowi i teologowi. Hymn ten prosi Ducha Świętego o nawiedzenie dusz, obdarzenie łaską, rozjaśnienie umysłu i miłością, a także o siłę i pokój.
-
Hymn o miłości − fragment biblijnego 1 Listu do Koryntian apostoła Pawła z Tarsu (1 Kor 13,1−13). Jest to pieśń pochwalna, jak również próba wytłumaczenia, czym jest miłość, poprzez wyliczenie jej cech. Według apostoła Pawła dar miłości nadaje sens i wartość wszystkim innym charyzmatom. Apostoł Paweł zwraca uwagę, że Miłość to pragnienie dobra i szczęścia. To bezinteresowny dar z siebie, siła przezwyciężająca egoizm („nie szuka swego”. Podkreśla również znaczenie samej wiary poprzez bezkrytyczne zaufanie („wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję”. Hymn o miłości zwykło się nazywać „Pieśnią nad pieśniami Nowego Testamentu”. Z kolei w pierwszej encyklice napisanej przez papieża Benedykta XVI, Deus caritas est (z łac. Bóg jest miłością, 2005), określony on został jako „Magna Charta całej posługi katolickiej”. Tekst Hymnu o miłości, jako czytanie biblijne podczas mszy, często towarzyszy obrządkowi zawarcia małżeństwa w kościołach chrześcijańskich.
-
Hymn o miłości − fragment biblijnego 1 Listu do Koryntian apostoła Pawła z Tarsu (1 Kor 13,1−13). Jest to pieśń pochwalna, jak również próba wytłumaczenia, czym jest miłość, poprzez wyliczenie jej cech. Według apostoła Pawła dar miłości nadaje sens i wartość wszystkim innym charyzmatom. Apostoł Paweł zwraca uwagę, że Miłość to pragnienie dobra i szczęścia. To bezinteresowny dar z siebie, siła przezwyciężająca egoizm („nie szuka swego”. Podkreśla również znaczenie samej wiary poprzez bezkrytyczne zaufanie („wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję”. Hymn o miłości zwykło się nazywać „Pieśnią nad pieśniami Nowego Testamentu”. Z kolei w pierwszej encyklice napisanej przez papieża Benedykta XVI, Deus caritas est (z łac. Bóg jest miłością, 2005), określony on został jako „Magna Charta całej posługi katolickiej”. Tekst Hymnu o miłości, jako czytanie biblijne podczas mszy, często towarzyszy obrządkowi zawarcia małżeństwa w kościołach chrześcijańskich.
-
Hymn o miłości − fragment biblijnego 1 Listu do Koryntian apostoła Pawła z Tarsu (1 Kor 13,1−13). Jest to pieśń pochwalna, jak również próba wytłumaczenia, czym jest miłość, poprzez wyliczenie jej cech. Według apostoła Pawła dar miłości nadaje sens i wartość wszystkim innym charyzmatom. Apostoł Paweł zwraca uwagę, że Miłość to pragnienie dobra i szczęścia. To bezinteresowny dar z siebie, siła przezwyciężająca egoizm („nie szuka swego”. Podkreśla również znaczenie samej wiary poprzez bezkrytyczne zaufanie („wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję”. Hymn o miłości zwykło się nazywać „Pieśnią nad pieśniami Nowego Testamentu”. Z kolei w pierwszej encyklice napisanej przez papieża Benedykta XVI, Deus caritas est (z łac. Bóg jest miłością, 2005), określony on został jako „Magna Charta całej posługi katolickiej”. Tekst Hymnu o miłości, jako czytanie biblijne podczas mszy, często towarzyszy obrządkowi zawarcia małżeństwa w kościołach chrześcijańskich.
-
List do matki – to unikalna publikacja oddająca głębokie uczucia patriotyczne żołnierza walczącego za ojczyznę w wojnie polsko–bolszewickiej w 1920 roku.
