-
Hymn do Ducha Świętego Hymn do Ducha Świętego to modlitwa chrześcijańska skierowana do Ducha Świętego, prosząca o Jego obecność i dary. Dwa najpopularniejsze hymny to: "O Stworzycielu, Duchu, przyjdź" oraz sekwencja "Przybądź Duchu Święty". Oba te hymny są często śpiewane i odmawiane w Kościele katolickim, szczególnie w czasie uroczystości Zielonych Świąt oraz w innych ważnych momentach liturgicznych. "O Stworzycielu, Duchu, przyjdź" jest hymnem gregoriańskim, którego autorstwo przypisuje się Hrabanowi Maurovi, benedyktyńskiemu mnichowi i teologowi. Hymn ten prosi Ducha Świętego o nawiedzenie dusz, obdarzenie łaską, rozjaśnienie umysłu i miłością, a także o siłę i pokój.
-
Veni Sancte Spiritus (Przybądź Duchu Święty, ześlij z nieba wzięty) – modlitwa, sekwencja będąca częścią rzymskokatolickiej mszy, przypisana na niedzielę Zesłania Ducha Świętego, poprzedzająca w liturgii śpiew Alleluja. Jako domniemanych autorów wymienia się m.in. Wipona z Burgundii, jedenastowiecznego poetę i kapelana cesarza rzymskiego Konrada II, angielskiego kardynała i prymasa Stephana Langtona (ca. 1160–1228), a także papieża Innocentego III (1161-1216, pont. 1198-1216). Veni Sancte Spiritus jest jedną z dwóch sekwencji obowiązkowych, zachowanych w liturgii katolickiej obrządku łacińskiego do dziś.
-
Hymn o miłości − fragment biblijnego 1 Listu do Koryntian apostoła Pawła z Tarsu (1 Kor 13,1−13). Jest to pieśń pochwalna, jak również próba wytłumaczenia, czym jest miłość, poprzez wyliczenie jej cech. Według apostoła Pawła dar miłości nadaje sens i wartość wszystkim innym charyzmatom. Apostoł Paweł zwraca uwagę, że Miłość to pragnienie dobra i szczęścia. To bezinteresowny dar z siebie, siła przezwyciężająca egoizm („nie szuka swego”. Podkreśla również znaczenie samej wiary poprzez bezkrytyczne zaufanie („wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję”. Hymn o miłości zwykło się nazywać „Pieśnią nad pieśniami Nowego Testamentu”. Z kolei w pierwszej encyklice napisanej przez papieża Benedykta XVI, Deus caritas est (z łac. Bóg jest miłością, 2005), określony on został jako „Magna Charta całej posługi katolickiej”. Tekst Hymnu o miłości, jako czytanie biblijne podczas mszy, często towarzyszy obrządkowi zawarcia małżeństwa w kościołach chrześcijańskich.
-
Zbiór praw człowieka i zasad ich stosowania uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją 217/III A w dniu 10 grudnia 1948 roku w Paryżu. W następstwie tego historycznego wydarzenia Zgromadzenie Ogólne wezwało państwa członkowskie do opublikowania tekstu Deklaracji i do „spowodowania, aby Deklaracja była rozpowszechniana, pokazywana, czytana i objaśniana przede wszystkim w szkołach i innych instytucjach oświatowych, wszędzie bez względu na status polityczny kraju lub terytorium”. Dla ułatwienia dostępu jak największej liczbie osób treść Deklaracji jest przekładana na różne języki świata. Witryna WWW ONZ zawiera 553 wersje językowe.
-
Powstanie Styczniowe (1863-1864) było jednym z najważniejszych wydarzeń w historii Polski. Było to powstanie narodowe przeciwko rosyjskiej okupacji, które wybuchło w wyniku długoletniego ciemiężenia Polaków przez carat. Powstanie styczniowe – rozpoczęło się 22 stycznia 1863 w Królestwie Polskim po ogłoszeniu Manifestu w Warszawie przez Tymczasowy Rząd Narodowy i 1 lutego 1863 na historycznej Litwie, trwało do jesieni 1864 r. Zasięgiem swym objęło ziemie zaboru rosyjskiego, tj. Królestwo Polskie i ziemie zabrane, zyskując także szerokie poparcie wśród ludności litewskiej i częściowe pośród białoruskiej. Było największym i najdłużej trwającym polskim powstaniem narodowym, spotkało się z poparciem międzynarodowej opinii publicznej. Miało charakter wojny partyzanckiej, w której stoczono ok. 1200 bitew i potyczek. Przez oddziały powstania styczniowego przewinęło się około 200 tys. osób, zarówno z rodzin szlacheckich, jak też w mniejszym stopniu z chłopstwa i mieszczaństwa. Na Litwie właściwej, Żmudzi i zachodniej Białorusi zryw przybrał charakter masowy, angażując nie tylko Polaków, lecz również Litwinów i część Białorusinów. Natomiast na pozostałych terenach ziem zabranych (Inflanty polskie, wschodnia Białoruś, Ukraina) powstanie zostało obojętnie lub wrogo przyjęte przez ludność łotewską, białoruską i ukraińską.(Wiki)
-
Reprint unikatowej XVII wiecznej ryciny obrazującej społeczne znaczenie kredytu w działalności gospodarczej. Drzeworyt zatytułowany "Lament różnego stanu ludzi nad umarłym kredytem" przedstawia różnorodność społeczeństwa Rzeczypospolitej. Od lewej: Żyd, cyrulik, malarz, rzeźnik, muzyk, krawiec, barmanka (szynkarka), farmaceuta (aptekarz), szewc, złotnik, kupiec, Ormianin i handlarz (przekupka). Satyryczną grafikę dopełnia rymowany komentarz, którego końcowy fragment przedstawiamy poniżej. Że na ten rok nikędy kredytu nie mają Przestrzegam was nie chodźcie nigdzie bez pieniędzy Bo dla tego kredytu niejeden jest w nędzy O nieszczęsny kredycie/ coś nam to wyrządził/ Lepiej żebyś we zdrowiu upiwszy się błądził. Po karczmach po ulicach i choćbyś też zachorzał Oszukałeś nas bardzo / żebyś w piekle gorzał.
-
Autorem tekstu piosenki i zawołania „Darz Bór” jest leśnik, inżynier Stanisław Wyrwiński, który napisał go na Walny Zjazd Leśników Wielkopolski i Pomorza w 1920 roku. Autor kierował się chęcią integracji polskich leśników i myśliwych oraz wyeliminowania pozostałych po zaborach pozdrowień obcych naszej tradycji. Zwrot „Darz Bór” szybko przyjął się jako tradycyjna formuła wypowiadana przy powitaniu, rzadziej przy żegnaniu leśników i myśliwych, również jako forma życzeń powodzenia na polowaniu: „niech ci bór darzy, czyli niech cię obdarza, przynosi dary”. Utwór „Darz Bór” do melodii Pierwszej Brygady stał się nieformalnym hymnem polskich leśników i myśliwych. Językoznawcy uważają, że poprawną formą leśnego zawołania jest zapis małą literą - „darzbór”, uzasadniając to gramatyczną konwencją. Jednak część środowiska leśnego i myśliwskiego (Mała Encyklopedia Leśna) wybiera pierwotną formę "Darz Bór!", użytą przez samego twórcę zawołania leśnika Stanisława Wyrwińskiego. Zwolennicy pisowni słowa "Bór" wielką literą i oddzielnie uważają, że nie jest ona przypadkowa, że w ten sposób autor podnosi las do rangi odwiecznego przyrodniczego bytu, obdarzając go respektem i godnością, jako miejsca pracy i pasji. To więcej niż zwykłe słowo – to symbol tradycji i zawodowego braterstwa, który odzwierciedla ducha całej społeczności związanej z leśnictwem i myślistwem. Stanisław Wyrwiński zmarł 28 kwietnia 1956 roku w Krakowie, spoczywa na Cmentarzu Rakowickim.
Więcej informacji? Zadzwoń: +48 501 69 59 69
